Uzupełniające kliniczne korzyści stentowania tętnic wieńcowych i blokad receptorów płytkowych glikoprotein IIb / IIIa czesc 4

Stan przeżycia po 165 dniach był nieznany dla 14 z 2399 zakwalifikowanych pacjentów (0,6%); w przypadku tych 14 pacjentów średni czas obserwacji wynosił 34 dni. W celu oceny zdarzeń innych niż zgon, łącznie 42 pacjentów (1,8 procent) miało mniej niż 165 dni obserwacji bez zgłoszenia zdarzenia końcowego. Wskaźniki kompletności obserwacji były podobne w trzech grupach leczenia. Wyniki
Charakterystyki poziomu bazowego
Wyjściową charakterystykę kliniczną badanych pacjentów opisano wcześniej. Spośród 2399 pacjentów 491 (20%) miało cukrzycę. W czasie randomizacji 379 z tych pacjentów (77 procent) otrzymywało doustne leki hipoglikemizujące, insulinę lub oba rodzaje; spośród pozostałych 21 było wcześniej leczonych doustnymi środkami hipoglikemizującymi.
Cechy angiograficzne zostały dobrze dopasowane do trzech grup leczenia. U 25% pacjentów leczonych było wiele zmian wieńcowych. Naczynia wieńcowe, które wymagały leczenia, to lewa przednia opadająca, obwodowa i prawa tętnica wieńcowa odpowiednio u 39%, 25% i 42% pacjentów; pomost obejściowy tętnicy wieńcowej był leczony w 4 procentach. Charakterystyka złożonych zmian obejmowała długość ponad 10 mm u 50% pacjentów, ekscentryczność w 56%, umiarkowaną lub skrajną krętość w 24%, umiarkowane lub skrajne kątowanie w 15%, zwapnienie w 11%, zakrzep w 13%, oraz całkowita okluzja w 7 procentach, u niektórych pacjentów zmiany mają kilka z tych cech.
Przed podaniem badanego leku 53 procent pacjentów otrzymało co najmniej jedną dawkę tiklopidyny.
Skuteczność kliniczna po sześciu miesiącach
Rysunek 1. Rysunek 1. Kaplan-Meier Szacunki częstości występowania punktów końcowych skuteczności. Panel A pokazuje częstość występowania złożonego punktu końcowego zgonu lub zawału mięśnia sercowego, a panel B – częstość ponownej rewaskularyzacji naczynia docelowego w ciągu sześciu miesięcy po randomizacji, zgodnie z przypisaniem do leczenia. Dla złożonego punktu końcowego zgonu lub zawału mięśnia sercowego P <0,001 dla porównania pomiędzy grupą z stentem plus abciximabem a grupą z placerem plus placebo, P = 0,01 dla porównania między grupą z angioplastyką a grupą z abciksymabem grupa stent-plus-placebo i P = 0,07 dla porównania pomiędzy grupą z stentem plus abciximab a grupą z angioplastyką z plusem-abcyksymabem. Dla punktu końcowego ponownej rewaskularyzacji naczynia docelowego P = 0,22 dla porównania pomiędzy grupą z stentem plus abcyksymabem a grupą z placerem plus placebo, P = 0,005 dla porównania między grupą z angioplastyką a grupą z abciksymabem grupa stent-plus-placebo i P <0,001 dla porównania między grupą z stentem plus abceximabem a grupą z angioplastyką z plusem-abcyksymabem.
Sześć miesięcy po leczeniu częstość występowania złożonego punktu końcowego zgonu lub zawału serca wynosiła 11,4 procent w grupie losowo przydzielonej do implantacji stentu i placebo, w porównaniu z 5,6 procent w grupie przypisanej do implantacji stentu i abciximabem (współczynnik ryzyka, 0,47 95-procentowy przedział ufności, 0,33 do 0,68, P <0,001) i 7,8% w grupie przypisanej do angioplastyki balonowej i abcyksymabu (współczynnik ryzyka, 0,67, przedział ufności 95%, 0,49 do 0,92, P = 0,01); współczynnik ryzyka dla implantacji stentu i abcyksymabu w porównaniu z angioplastyką i abcyksymabem wynosił 0,70 (przedział ufności 95%, 0,48 do 1,04, P = 0,07) (rysunek 1A) [więcej w: buprenorfina, wdrożenia magento, diltiazem ] [hasła pokrewne: mediklinika szczecin, badania prenatalne żory, badania prenatalne żory szyjna ]