Wariantowy promotor insuliny w cukrzycy insulinoniezależnej.

Aby przetestować hipotezę, że zmiany w regionach regulatorowych genu insuliny występują w podgrupie pacjentów z cukrzycą insulinoniezależną (NIDDM), region promotora był badany przez amplifikację reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) bezpośrednio z genomowego DNA, a następnie za pomocą elektroforezy w żelu poliakryloamidowym o wysokiej rozdzielczości w warunkach niedenaturowania. Stosując tę metodę, łatwo zidentyfikowano uprzednio zidentyfikowany polimorfizm HincII (GTTGAC do GTTGAG w pozycji 56) u amerykańskich czarnych, wskazując, że można zaobserwować pojedyncze zmiany zasad. W trakcie badania przesiewowego promotora insuliny od 40 osób rasy czarnej amerykańskiej z NIDDM, widoczny większy allel stwierdzono u dwóch osób. Wykazano, że obaj pacjenci mieli oprócz normalnego allelu większy allel zawierający powtórzenie 8 pz, TGGTCTAA z pozycji -322 do -315 promotora insuliny. Aby ułatwić szybki przegląd powtórzenia 8-bp, przyjęto analizę elektroforetyczną na żelu agarozowym o wysokiej rozdzielczości. DNA od pacjentów rasy czarnej czarnej NIDDM (n = 100) i osób bez cukrzycy (n = 100) poddano amplifikacji PCR i analizowano. Powtarzalność 8-bp występowała u pięciu pacjentów z NIDDM iu jednego pacjenta bez cukrzycy. Analizowano DNA z Mauritius Creoles, również pochodzenia afrykańskiego, a powtórzenie 8 pz było obecne u 3 z 41 pacjentów z NIDDM i 0 z 41 osób bez cukrzycy. Analiza metabolizmu glukozy w trzech przypuszczalnych normalnych sibach pacjenta z NIDDM z powtórzeniem 8-bp wykazała, że jeden sib miał jawną cukrzycę, a dwie siostry nie tolerowały glukozy, ale nie było stałej segregacji wariantu promotora insuliny z fenotypem cukrzycy. Wariantowy promotor nie występował u 35 kaukaskich pacjentów z NIDDM lub u 40 Indian Pima. Aby przetestować biologiczne konsekwencje sekwencji powtórzeń o 8 par zasad w promotorze insuliny, normalny i wariantowy promotor subklonowano do plazmidu lucyferazy i oceniano aktywność genu reporterowego przez przejściową transfekcję do mysiego insulinoma (beta TC1) i chomika złośliwego (HIT) komórki. Stwierdzono, że aktywność promotora allelu wariantowego jest zmniejszona do 37,9 +/- 10,3% aktywności normalnego promotora w komórkach HIT (P mniej niż 0,01, n = 4) i 49,1 +/- 6,4% w beta TC1. komórki (P mniejsze niż 0,01, n = 6). Dane te sugerują zatem, że naturalnie występujący wariant promotora insuliny może przyczyniać się do fenotypu cukrzycy u 5-6% pacjentów z Czarnym NIDDM.
[hasła pokrewne: koszałka tczew, śniadecja, elear gorzów ]